u. — Faqat ko‘zing yolg‘on gapirmasin, bola deb, bir qadam menga yaqin keldi.
Uning tanasidan chiqqan iliqlik, ho‘l sochining hidi, yangi yuvilgan tananing pok hidiga qorishgan xushbo‘y atir — bu aralashma meni sarxush qilayotgan edi.
— Hali o‘zinga ishonmayapsan... — dedi u, nigohimni ushlagan holda.
So‘ng chap yelkasini artgancha, oyoq uchida sal egilib, shippagini kiyishga tushdi. Bu harakatda bir oz beparvolik, bir oz ilinj, lekin eng ko‘p — o‘ziga bo‘lgan ishonch bor edi. Erkakni ichi bilan titratadigan, ojiz emas, lekin istasa seni quli qiladigan ayolning ishonchi.
Men uzoq qotib turdim.
— Yaxshi yigit bo‘l. Bugun meni yana kuzatganingni bilaman. Lekin men seni jazolamayman. Faqat shuni bil: har qarashingda javob bor. Har jimligingda xohish bor. Men ularni ko‘ryapman. Ammo sen hali... hali tayyor emassan, — dedi u. So‘ng orqasiga o‘girilmasdan yurib ketdi.
Uning ketayotganida xalat etaklarining har harakati, shoyi matosi bilan yopilgan boldirlarining ohangida shunday bir jilva bor ediki... yuragimni siqib, o‘zini sog‘inib qolardim hali chiqmay turib.
Bu ayol — beva, yolg‘iz, lekin xonadon egasi. U o‘z tanasining qudratini, so‘zining og‘irligini, sukunatining chaqiruvga aylanishini aniq bilardi. U meni asta-sekin o‘z orbitasiga tortayotgan edi. Nafaqat tanamni, balki fikrimni, ruhimni, istagimni o‘ziga bo‘ysundirib.
Men esa, har kuni ko‘proq mahbusga aylanayotganimni his qilardim. Ammo bu asirlik yoqimli edi...
Oradan ikki kun o‘tdi. Men o‘sha kechki voqeani unutolmadim. Uning “hali tayyor emassan” degani — tanbehmi, yo iltifotmi — bilmadim, lekin ichimda yondirayotgan so‘zga aylangandi.
Uchinchi kuni tush payti hovlida yurardim. Shu mahal Mahliyo opaning uyi tomondan kimdir:
— Shoxrux... — deb chaqirdi.
Qarasam, o‘sha. Ostonada turibdi. Bugun ko‘ylagi uzun, och moviy rangda. Ko‘ylak yelkalaridan sal tushib turibdi. Qo‘lidagi sochiq bilan peshonasini artib:
— Tezroq, ichkariga kirib, muzlatgichni qarab bergin. Bir g‘alati tovush chiqayapti, — dedi.
Og‘zimdan "xo‘p" degan so‘z qanday chiqqanini ham bilmay qoldim. Ichkariga qadam bosdim. Bu men uchun birinchi marta edi. Mahliyo opaning uyi ichiga kirishim. Ichkarisi juda toza. Sovuq hidi bor limonli havo tozalagich aralash tabassumga o‘xshash bir hidi. Xonada o‘sha ayolning borligi, nafas olgan izi tuyuladi.
— U yerda... oshxonada, burchakda, — dedi u, sochlarini yuqoriga yig‘ib, pinjalagancha.
Muzlatgichni ochdim. Haqiqatan ham qattiq uvullab turgan ekan. Ichidan chiqqan bir narsa qo‘lga tegdi — bir qadoq suvli meva bo‘laklari. U ustimga to‘kildi.
— Ehh, kechirasiz, — dedim ortimga qarab.
U yonimga keldi. Kaftida sochiq, labida yengil kulgi.
— Hechqisi yo'q, tashvishlanma Shoxrux... dedi kulimsirab.Qo‘li bilan yelkamni sekin artdi. Shunchaki artibgina qo‘ya qolmadi — kaftining iliqligi, sekin silashi... bu artish emasdi. Bu teginish edi.
Men jim qoldim. Harakat qilolmadim. Qimirlamadim.
— Har safar seni ko‘rganimda bir narsa bo‘ladi. Lekin bu... seni ayblamayman, — dedi u ohangida sirli yumshoqlik bilan.
— Nimadir deyishim kerakmi? — dedim past ovozda.
U boshini sal chayqadi.
— Yo‘q... shunchaki sez.
Shu gapdan keyin oramizda uzun jimlik cho‘kdi. Faqat muzlatgichning “uuuu” degan ovozi va yuragimning tepinishi. Shunda u birdan:
— Besh daqiqaga bolamni bog‘chadan olib kelishim kerak. Shu yerda qolib tursang, maylimi?
— Mayli, — dedim.
— Hamma narsa joyida... faqat kitob javoniga qo‘l urma, — deb kuldi u, yengilgina o‘qtalgan ohangda. So‘ng eshikni yopib chiqib ketdi.
Men xona ichida yolg‘iz qoldim. Yuragim hamon o‘sha tempda uryapti. Devordagi rasmlar, javondagi eski suvenirlar, oynali shkaf ortida turgan oq bluzka... U yer — ayolning olami edi. Har bir buyum Mahliyo opaning o‘ziga xosligini gapirardi.
O‘rindiqqa sekin o‘tirdim. Oyoqlarim titraydi. Nafas olishim g‘alati. Lekin bu qo‘rquv emas — istak, kutish, va hayajon. Bir 20- 30 daqiqadan so‘ng eshik ochildi.
Mahliyo opa kirib keldi. Egnidagi ko‘ylak hozir biroz ochilib qolgan — yugurganidanmi, yo ataylabmi, bilmadim. Ko‘krak chizig‘i biroz ko‘rinib turardi. Nafas olarkan, ko‘krak ko‘tarilib tushardi.
U menga qarab jilmaydi.
— Yaxshi o'tiribsanmi? Javonlarga tegmading-a? — dedi.
— Yo‘q, tegmadim...
— Yaxshi bola, — dedi u. So‘ng yonimdan o‘tib ketar ekan, bilagimga yengilgina tegib o‘tdi. Bu tasodif emas edi. Bu sinov edi. Qasddan qilingan sinov.
U derazani ochdi. Boshidagi romolni olib tashladi. Sochlari hozir to‘liq ochilgan, yelkasi bilan ko‘krak oralig‘iga yoyilib tushgan edi.
— Sen har kuni kelaver, lekin o‘z hislaringni darhol ochma. Ochiq-oydin gapiradigan odamlar hayotda tez yo‘qoladi,” — dedi u deraza ortidan ko‘chani kuzatib.
Men esa jim o‘tirardim. Bu ayol meni so‘z bilan emas, jimligi bilan ichimga kirayotganini bilardim. U meni rom qilayotgandi. Sezdirib, sezdirmay. Yopiq, ammo ishtiyoq bilan.

Va men — har kuni ko‘proq o‘z istagimga taslim bo‘layotgandim...
Oradan bir necha kun o‘tdi. O‘sha kunlar men hayotimda birinchi marta vaqtni yurak bilan o‘lchishni o‘rgandim. Soat, kun, hafta emas — balki “u chiqadimi-yo‘qmi”, “bugun parda ochiladimi-yo‘qmi”, “bugun menga qaraydimi yo shunchaki o‘tib ketadimi” degan holatlar bilan yashardim.

Har kuni tunda uxlashimdan oldin — o‘sha uyning oynasiga qarardim. Ichkarida chiroq o‘chmagan bo‘lsa, yuragim biroz tinchlanardi. Chunki bu shunchaki chiroq emasdi — bu men o‘ylayotgan, sog‘inayotgan, hech kimga aytolmayotgan narsamning yongan belgisi edi.
Bir kuni kechqurun u eshik qoqdi.
Men hayron. Ko‘chada shabada, osmon ochiq, yulduzlar yaqqol. Yon-atrof jim.
— Kechirasan, — dedi u ovozi past. — Elektr panelim pastga tushibdi. Kichkina otvyortkang bo‘lsa...
Men gapirmay bosh irg‘adim. Uyga kirib, asboblar qutisini oldim.
Unga ergashdim. U esa yurib borarkan, hech narsa demasdi. Faqat u yoqdan hozirgina chiqqan iliq dush hidi, yangi ishlatilgan krem, va xushbo‘y kunduzi sovrilgan gullarning isi bor edi. Uyni ochdi. Ichkariga o‘tdik.
Panel oldida ishlayotganimda, u orqamda turardi. Nafasini eshitib turardim. Juda sekin, lekin chuqur.
- Ustingga biror narsa tushib ketgandek... dedi u past ovozda. .. — dedi u, past ovozda.
Men orqamga qaradim. U qo‘lida mayda yelim idish, oyoqlarida teri rang kapron, ustida och pushti uy libosi. Ko‘krak sohalari sal ichkariga bosilgan, lekin biroz harakat qilsa — ochilib ketadigandek. Shu ochilmagan, lekin yaqin turgan holat meni qiynardi. Hamma narsa bor — faqat ruxsat yo‘q.
— Nima qolibdi? — dedim hayajonimni yashirib.
— Qarasang bilasan... — dedi u.
Shu on, uning ohangi, nigohi, turishi — hammasi bir narsa deyarli sodir bo‘lishi mumkin degan darajaga keldi. Ammo u shunchaki turardi.
Men esa tik turib qoldim. Ko‘zlarimiz to‘qnashdi.
— Men sening nigohlaringdan bugun butun tanamni his qildim, Shoxrux, — dedi u, sekin. — Erkakdan so‘rash yoqimsiz, lekin ba’zida kerak. Men ayolman, lekin ichimda juda ko‘p sukunat yig‘ilib qolgan. Uni o‘zi bilan olib ketadigan yurak kerak.
U stulga o‘tirdi. To‘g‘ri men qarshimga.
So‘ng, bir necha