lahzalik jimlikdan keyin, oyoqlarini cho‘zdi. Kapron bilan o‘ralgan oyoqlari o‘rtaga chiqdi. Barmoqlari silkinib, yerdan ozgina balandda turdi. So‘ng sekin gapirdi:
— Oyoq degani — faqat yurish uchun emas. Ba’zida yuragim to‘g‘ridan yurishga qiynaladi... unda oyoq yuradi.
Men tushundim. Ammo hech nima demadim. Uning oyoqlari tomonga qarab yurib bordim. Qadamlarim jim. Nafasim ichkariga tiqilib ketgan.
Yaqin bordim. U qo‘llarini sonlariga qo‘ygandi. Nigohi sokin, ammo og‘ir.
— Bugun sen bu xonaga o'zing kirib kelding, ammo qalbingni tashqarida qoldirding. Ertaga, ehtimol... yuraging bilan kirarsan, — dedi u sekin.
Men bosh irg‘adim. Qaytib chiqishga majbur edim.
Lekin chiqayotib, u astagina:
— Kapronning jozibasiga uchmagin. Uning ichida nima borligini o‘ylagin. Yoningda bo‘lmagan narsani qanday istash mumkinligini o‘rgan... — dedi.
Men orqamga o‘girilmay, faqat yuragim bilan his qilib eshikni yopdim.
Shundan keyin men har kuni o‘sha derazaga qarashni odat qilib oldim. Endi u deraza ham boshqa edi. Go‘yo u derazada pardaning orqasida emas, men o‘zimning ichimda Mahliyo opaning mavjudligini sezardim.
Ko‘cha jim. Yoz hali tugamagan, lekin tonglar allaqachon salqin tortib qolgan. Deraza ochiladi, havo chiqadi — va u bilan birga ichimdagi to‘xtovsiz o‘ylar ham.
Bir kuni kechki payt Mahliyo opa o‘zi eshik qoqdi.
— Bir pasga qaravor — dedi. Ovozida oddiylik, ammo ko‘zlarida sinov bor edi. Endi men har bir chaqiruv ortida nima borligini his qilar edim. Bu oddiy "kel" emas. Bu – "ichkarimga, ichimga qadam qo‘y" degan chaqiriq.

Ichkariga kirdim. U bu safar turli xushbo‘y atirlar aralash chiroq ostida yengilgina ishlayotgan ekan. Stol ustida choynak, qog‘ozlar va kichkina lab bo‘yog‘i.

— O‘tir, — dedi u. — Bugun kitob yozayotgan edim. Balki senga ham biror narsa kerakdir.

Men hayron qoldim. Kitob?

— Yozasizmi? – dedim.

— Yozmay yashab bo‘ladimi? Ayollar ham ba'zida yozadi. Faqat so‘zlar orqali emas... harakatlar, jimlik, ko‘z qarashlari orqali yozamiz biz.

U kulimsiradi. So‘ng menga bir varaqqa yozilgan kichik parchani uzatdi.

Men varaqqa qaradim. Juda chiroyli, chiroyli qo‘l yozuvi. Ammo eng pastida... qizil lab bo‘yog‘ining izi bor edi. To‘g‘ri varaqqa bosilgan, biroz noaniq, lekin aynan u — uning lablari.

Men hayratdan so‘z topmadim. U esa nigohimni ushlab turib dedi:

— Ayrim gaplar so‘z bilan aytilmaydi. Ayrim istaklar esa hech qachon aytilmaydi. Faqat iz qoldiriladi. Ko‘zingni ochganingda u seni o‘qib bo‘lgandir.

Shu so‘zlar menga og‘ir tushdi. Og‘ir, lekin yoqimli og‘irlik edi. O‘sha lab izi qog‘ozda emas, yuragimda bosilib qolgandek edi.

U sekin yonimga keldi. Orqamda turib:

— Bugun sen hidi boshqa Shoxruxsan. Hidi — tanish. Yigit bo‘lib qolding, lekin ko‘zlaringda hali bola bor. Bu yaxshi... Men bolalarni sevaman, lekin yigit bilan kechani yoqtiraman, — dedi.

U asta chap yelkamga qo‘lini qo‘ydi. Mayin, ammo og‘ir. Bilagining iliqligi ko‘ylagimning orqasidan yuragimgacha o‘tdi.

— Xohlaysanmi? — dedi u sekin, qulog‘imga yaqin ovozda.

Men jim qoldim. “Ha” deyish oson edi, lekin bu “ha” degan so‘z bilan butun ruhimni topshirishim kerak edi. U esa shuni xohlardi.

— Unda javob bermagin... faqat yurak bilan tur...

U qo‘lini orqamdan olmasdan yurib ketdi. Uzoqlashib ketarkan, xonaga uning harorati qoldi. Lab izi esa — haligacha qo‘limda. Qog‘ozni buklab, cho‘ntagimga solarkanman, yuragim tez urardi.

U menga tanasini emas, o‘zini taklif qilayotgan edi. Har gal u yaqin kelganda, undan chiqayotgan istak — nafaqat shahvoniy, balki ruhiy qo‘rquv, ehtiyoj, va hukmronlik aralash bir iztirob edi.

Bu — oddiy munosabat emasdi. Bu — o‘zga dunyoga cho‘zilgan jimcha yig‘i, qo‘l tegmaydigan ehtiros, va endi yengilmas tusga kirayotgan o‘yin edi.

Men hozircha yutqazishga qaror qilgan edim.
Tonggi shabada endi kuzning salqinligi bilan aralasha boshlagan, ammo Mahliyo opaning hovlisida haliyam yozdagi issiqlik saqlanib qolgandi. Ayniqsa, u ayol bor joyda havo har doim biroz issiqroq, yurak esa biroz tezroq urar edi.

U kechqurun telefon qilish o‘rniga, eshikdan xat yubordi. Ha, oddiy, oq konvert. Ichida esa faqat bitta so‘z: “Bugun.”
Pastiga esa odatdagidek qizil lab bo‘yog‘ining izi bosilgan.

Men xatni ushlab uzoq tikildim. Bu so‘z og‘zidan chiqmagan bo‘lsa-da, tanamga urilganday bo‘ldi.

Kechki payt, atrof tinib, mahalla quloq solayotganini unutganingda, u eshikni sekin ochdi. Men ichkariga kirdim.
Opa ko‘rpacha to‘shab qo‘ygan. Atrofda chiroqlar o‘chirilgan, faqat bitta xira rangli lampochka yonib turardi — sariq tusda, u ham ko‘zga emas, badanga tegayotganday. Yorug‘lik u ayolning tanasida silkinib turardi.

U bugun boshqacha edi. Oddiygina, silliq matoli engil ko‘ylakda. Sochlari esa orqaga yengil bog‘langan, lekin biroz taralmay qolgandek — nazokatli beparvolik.

— O‘tir, Shoxrux, — dedi u past ovozda.
Men unga yaqinlashdim, polga, ko‘rpachaga, uning qarshisiga o‘tirdim.
Opa menga choy quyayotganda yengilgina oldinga egildi. Ko‘ylagining etagi siljidi. Oyog‘ining bir cheti ko‘rindi — yupqa kapron paypoqda, barmoqlari ozgina siqilgan. O‘sha holat o‘zimni tutib turolmaydigan darajada ichimni junbushga keltirdi. Lekin o‘zimni sokin tutdim. Go‘yo sezmagan odamday.

— Bugun men hech narsa demayman, — dedi u. — Hamma narsani o‘zing angla...

So‘ng, u sekin yaqinlashdi. Qarshimda, juda yaqin. Na qo‘li, na lablari tegmadi. Faqat nigohi va nafasidagi iliqlik bilan qamrab oldi.

— Tanangga tegmasdan, istakni sezdirish mumkinmi? — dedi sekin, pichirlab.
Men faqat boshimni qimirlatdim.

Shunda u yuzimga qo‘lini cho‘zdi, lekin tegmadi. Miltiqning stvoli peshonangda turib, o‘q uzilmaganday — faqat kutish bor. Yurakning urishi, ko‘zning to‘lib borishi...

U ko‘zlarini yumdi. Nafasi og‘irlashdi. So‘ng, qo‘lini chakkamga tegizdi. Faqat barmoq uchi. Shunda birdan tanamga to‘lqin yugurdi. Tana buni aytib bo‘lmaydigan, lekin unutib ham bo‘lmaydigan ehtiros sifatida qabul qildi.

— Men sening tilingda gapirmayman, Shoxrux... Men tanangni o‘qishni istayman. U mendan ko‘p narsa yashirmaydi. Ayollar avval nigohni echintiradi... keyin yurakni, keyin esa — tanani.

U asta yuzimni ikki qo‘li bilan ushladi, va ilk bor labini peshonamga bosdi. Faqat shunchaki o‘pish emas — qadam tashlash edi. U o‘sha o‘pish orqali menga: “Men seni tanladim,” dedi.

So‘ng u sekin orqaga chekinib, yonboshiga yotdi. Ko‘ylagi biroz siljigan, yelkalari ochilib qolgandi. U mendan ko‘z uzmasdi.

— Qani... Yigitligingni menga ko‘z bilan ko‘rsat. Men bugun faqat kuzataman...

Bu — sinov edi. Yolg‘iz emas, his-tuyg‘u bilan to‘la sinov. Tana hali yengil tegmaydi. Lekin istak — yoqib yuboradigan darajada kuchaygan.

Men asta yaqinlashdim. Uni teginmasdan kuzatdim. Oyog‘ining ustidan, kapron ustidan sekin nafas oldim. U esa ko‘zlarini yumib, ohangdor bir nafas chiqardi.
U yuragimni eshitar edi. Har bir bezovtalanishimni, har bir ichki kurashimni. Shunday nigoh bilan qarardiki, go‘yo:
“Jasoratli bo‘l. Lekin shoshib qolma. Men vaqtman, meni