ham shoshirma.”
Mahliyo opa hali ham yotgan joyida, ko‘rpachada yonbosh holatda edi. Yorug‘lik tanasiga xira yog‘ilardi. Ko‘ylak biroz ko‘tarilgan, sonlarining chizig‘i ko‘zga tashlanardi. Uning sukunatdagi harakati — shovqinsiz baqiriqday edi. U hech narsa demasdi, lekin har bir nafas chiqishi bilan: “Yana yaqinroq kel,” derdi go‘yo.

Men asta yoniga o‘tirdim. Tizzam biroz unga tegdi. U esa ko‘zini ochmadi, faqat qoshlarini chizig‘idek sekin qimirlatdi.

— Shu yerda o‘tirgin... — dedi nihoyat past ovozda. — Men bugun hech nimani yashirmayman. Lekin o‘zing angla. Aytilmagan so‘zlar ba’zan tanadan ko‘ra ko‘proq ochadi odamni...

Qo‘li bilan sekin ko‘ylagining yoqasiga tegdi. Uning barmoqlari orqasida hech qanday ehtirosli harakat yo‘q edi — bu faqat ochilishga tayyor yurakning jim signali edi. U sekin tugmachani yechdi. Bitta... ikki...

Ko‘ylak yelkasidan siljidi. Yelkalari to‘la oppoq nurda tovlanib turardi. Ko‘zlarimni olib qocha olmadim. Tana hali butunlay ochilmagan bo‘lsa-da, u allaqachon meni o‘z ichiga tortayotgandi. Har bir millimetr — istak bilan to‘la edi.

Men asta unga egildim. Labim yelkasiga yaqinlashdi, lekin tegmadim. Nafasim uning terisiga urilganda, u ko‘zlarini ochdi. Qaradi. O‘sha qarashda hech qanday soxta ishora yo‘q edi. Faqat bitta narsa bor edi — ruxsat.

Men yelkasini o‘pdim. Birinchi bo‘lib, soch chetini. So‘ng biroz pastga — bo‘ynining orqa tomoniga. Uning nafas olishi biroz og‘irlashdi. Labim terisida sirg‘alib harakat qilayotganida, u nafasini ichiga yutdi.

— Shu tarizda, asta... — dedi pichirlab. — Meni yechintirish kerak emas, Shoxrux. Meni his qil... Keyin men o‘zim ochilaman...

U asta yuzimni qo‘llari orasiga oldi. Barmoqlari issiq, ammo yengil edi. Qarshilik yo‘q, lekin to‘liq taslim bo‘lish ham yo‘q edi — bu ehtiros bilan o‘ynashish edi.

Men qo‘limni uning bilagiga qo‘ydim. Teri — issiq, silliq. Nafaslarimiz bir-biriga aralasha boshlagan edi. Ko‘ylakning old qismi deyarli ochilib bo‘lgandi. Ichkarida byuzgalter ostida biroz tebranuvchi nafaslar bor edi. U tanasining past qismini hali yashirardi, lekin yuqorisi allaqachon ochilgan edi — ayniqsa ko‘z uchun.

Men qo‘limni ko‘ylak ustidan yuritdim. U ko‘zini yumdi.

— Yo‘q, to‘xtama... shu haroratni yetkaz...

Men u ayolning badani bilan emas, yuragi bilan yaqinlashayotgan edim. Har bir teginish — e’tibor bilan, har bir o‘pish — ehtirom bilan.
U esa yelkasini orqaga egib, tanasini menga yaqinlashtirdi. Labim ko‘kragining chetidan pastga siljidi, sutyen chekkasiga tegib o‘tdi. U esa belini qimirlatdi, nafasini ichiga tortdi.

— Men... seni his qilyapman, Shoxrux... Ko‘zlarimni yumsam ham... butun borlig‘ingni.

Bu hali to‘liq ochilish emas edi. Bu — ohista, sekin yechilayotgan jasorat edi.
Keyingi lahzada u ko‘ylagini yelkasidan butunlay tushirdi. Byuzgalter ko‘z o‘ngimda turardi — qora, yupqa. Teri esa, xuddi dastlabki qor kabi — bexabar, beg‘ubor, ammo shunchalik chaqiruvchi.

Men bu nozik bosqichda to‘xtadim. Nigohim bilan unga: “Men seni majburlamayman,” dedim. U esa sekin bosh irg‘ab: “Sening istaging — meniki bilan bir,” deganday javob berdi.

So‘ng u o‘zi menga egildi. Bu safar birinchi bo‘lib u o‘pdi. Past, chuqur, uzoq davom etgan o‘pish. Tilimiz bir-biriga tegdi. U nafas olarkan, butun tanasi titrardi.