U meni o‘pdi. Bu — birinchi emas edi, lekin chin ma’noda boshlanishi bo‘ldi. Tilimiz asta o‘zaro aralashar, lablar orasidagi harorat ko‘tarilar edi. Nafaslarimiz bir-biriga urilar, u har bir nafasda ichidan: “Yana... yana...” deb pichirlardi.

Men qo‘limni byusgalter ustidan yuritdim. U boshini orqaga egdi, sochlari yelkasidan pastga, orqasiga tushdi. Bu holatda u butunlay ayol edi. Beva, yolg‘iz, ammo ehtiros bilan to‘lib turgan.

— Shoxrux... — dedi u pichirlab, labim bo‘yniga tegarkan. — Sen... meni yillar ichida unutgan hislarimni uyg‘otyapsan...

Qo‘lim sutyen orasiga kirarkan, u sekin ichki tovush bilan “mmm...” deya ko‘zlarini yumdi. Ko‘kraklari — iliq, yumshoq, yurak urishini ichkaridan seza olardim. Men ularni asta ushlab, barmoqlarim bilan uchlarini silay boshladim. Barmoqlarim yuragining ritmiga ergashardi. U esa nafasini ushlab turardi — har harakatimdan so‘ng bir lahzaga jim, keyin esa ohang chiqarar edi.

Byusgalter ilgagiga yetdim. Qarshilik kutmadim — ko‘zlarida ruxsat bor edi. Yelkasi ostidan qo‘limni o‘tkazib, ilgakni yechdim. Byusgalter asta tanasidan ajralib, yoniga tushdi.
Ko‘kraklari ochildi. Ular tabiiy, to‘kis shaklda, yurakdan chiqqan ehtiros bilan tebranib turardi.

Men ularni labim bilan erkalay boshladim. Avval o‘ng tarafini — asta, pastdan yuqoriga. So‘ng chap tomonini. Tilim bilan uchini o‘rab, barmoqlarim bilan muloyim siqardim. U esa ehtirosli ovoz chiqarar, go‘yoki ovoz bilan men orqali ichidagi bo‘shliqni to‘ldirar edi.

— Haa... sekin... ha shunaqa, jonim... — dedi u, labini tishlab.

Menimcha, bu so‘zlar ixtiyorsiz chiqayotgan edi — u endi meni yosh bola deb emas, erkak deb his qilayotgandi.

U qo‘llari bilan boshimni ushlab, o‘ziga yaqinlashtirar, ko‘kragini labimga bosardi. So‘ng ko‘ylagini butunlay yechdi. Endi u faqat yupqa ichki kiyimda edi. Tana butunlay menga ochilgan, hech nimani yashirmasdi.

Men pastga qaradim. Uning oyoqlari orasidagi namlik ham kuchaygan edi. Nafis ichki kiymi namlangani bilinib turar va uning hohishi kuchaygani sezilib turardi.

— Qorqma... — dedi u, boshimni o‘ziga yaqinlashtirarkan. — Tanam senga ochildi, Shoxrux... endi senga tegishli...

Men qo‘lim bilan uning sonlaridan yuqoriga yurib, nafis ichki kiyimining chetigacha yetdim. U esa boshini ko‘tarib, menga qaradi:

— Qolganini... o‘zing bilasan.

Qo‘limni ichkariga kiritdim.

Yumshoq, issiq, ho‘l. Uning tanasi meni kutgan, istagan, qabul qilishga tayyor edi. Barmoqlarim jinsiy lablar orasida siljidi, u esa labini qattiqroq tishlab, belini menga surib, pichirladi:

— Ohh... ha... aynan shunaqa... sening teginishing... yillar ichida birinchi marta men yana ayolligimni his qilyapman...

Men sekin ichkariga kirdim. U esa ehtirosli ovoz chiqardi — past, ammo titragan ovoz bilan.

Lablarimiz yana birlashdi. Nafaslarimiz aralashdi. Bu nafaqat tanalarning, balki yillar davomida yig‘ilgan sog‘inchning, yolg‘izlikning, istakning portlashi edi.

Bu endi beva ayol va yosh yigit emas edi. Bu ikki ong, ikki yurak, ikki ehtirosning yolg‘iz birligini topish edi.
U meni o‘ziga bosgancha, sochiq to‘shalgan divanda yotardi. Yelkalari ostimda iliqlik taratar, yuragi ohista urardi, lekin u urishlar endi men bilan hamohang edi. Har bir harakatimda uning tanasi, ruxi, nafasi men bilan aralashib ketayotgandek tuyulardi.

Qo‘llarim sonlari orasidan tebranib yurdi. Har bir silashimda u o‘zini bo‘sh qo‘ygancha, menga ishonardi. Nafis ichki kiyim chetidan barmog‘im sekin kirdi, u esa ohista "mmm..." dedi. Ko‘zlari yumuq, lablari oraliq ochilgan, boshi yon tomonga egilgan edi.

— Ko‘zlarim bilan emas... endi tanam bilan his qilyapman seni, — deb pichirladi u, har bir harakatimga titrab javob qaytararkan.

Men barmoqlarimni ho‘l issiqlik ichida ohista harakatlantirar edim. Uning jinsiy lablari, ichki terisi – barmoqlarimga o‘rganayotgandek edi. Har harakatda u ko‘proq bo‘shashar, belini menga surar, nafasini tutib, so‘ng chuqur chiqarardi.
Men pastroqqa egildim. Kapron Boshimni ohista uning bejirim oppoqina sonlari orasiga tushirdim. U esa ko‘zini ochdi:

— Ha... agar xohlasang... qil...
Men hech nima demay, faqat labim bilan undagi iliqlikka yaqinlashdim. U hozir jinsiy lablar bilan emas, yuragi bilan his qilardi. Tilim uni silab o‘tdi. U birdan titradi. Qo‘llari boshimni ushlab, o‘ziga bosdi:

— Ha... ohhh... asta... aynan shunaqa... seni kutganim rost ekan...

Tilim bilan ho‘l jinsiy lablarini ohista erkalarkanman, u nafasini qattiqlashtirar, har lahzada chirq etib ovoz chiqarardi. Bu ovozlar men uchun iltijo emasdi — bu rozilik, istak, ichkaridan chiqqan tan olish edi.

Men har harakatimda undan ko‘proq titroq, ko‘proq harorat olayotgandek edim. Uning bel harakati meni o‘rganayotgan, boshqarayotgan ayolga aylantirardi. Beva ayol — lekin tanasi bir yigitga to‘liq ochilayotgan, hayotida ilk bor o‘zini erkin tutayotgan ayolga.

— To'xtatma... davom et... o‘zingni ham bo‘sh qo‘y, jonim, — dedi u, ovozida pichirlov va buyruq aralash.

Men yana yuqoriga qarab chiqdim, lablarim ko‘kragidan bo‘yin bo‘ylab, so‘ng lablariga yetdi. U labimni so‘rarkan, oyoqlari bilan belimni o‘rab oldi. Bu endi navbatdagi daraja edi — u asbobimni ichida his qilishni istagan edi.

Qo‘limni uning belidan o‘tkazib, orqa tarafini ushladim. Tanasining har bir egri chizig‘i men uchun endi yodga aylangan, haroratli yo‘lga o‘xshardi. Biz asta, bir harakat bilan, hech qanday shoshilishsiz, bir-birimiz ichida yo‘qola boshladik…
U menga qaragancha lablarini yaltillatib yaladi. Bu harakatda nafaqat joziba, balki iltijo ham bor edi. Nigohi: "Qil" degandi. So‘ng u menga yelkalarimdan ohista ishora qilib ustimga tushdi, oyoqlari bilan belimni qattiqroq qisdi. Biz endi allaqachon bir-birimizni o‘rganib bo‘lgan, haroratimiz bir xil urayotgan edi.

— Hozir... hech nimani to‘xtatma, — dedi u, ovozida titroq, ko‘zida esa to‘liq ochiqlik bor edi.

Qo‘llarim yelkasi ostidan o‘tib, belini ushlab, o‘zimga bosdim. So‘ng ohista, hech qayoqqa shoshmasdan, asbobimni uning jinsiy lablarida sirg'altirib uning g'unchasiga kiritdim. Shu lahzada u labini tishladi. Yelkalari orqaga tortildi, boshini orqaga tashlab, asta “Aaaaahhh…” degan ovoz chiqardi.

U gavdamga qo‘lini olib borib, tanamni boshqarayotgandek, meni yo‘naltirar, oyoqlari bilan qattiqroq o'ziga tortardi. Har bir harakatimda u yelkasini titratib, bir nafas qattiq, bir nafas ohista ohanglar chiqarar, lablari ba’zan menga tegib, ba’zida ochiq qolib, tilining uchini chiqarib qo‘yardi.

— Ichimga butunlay kir... men seni ichimda ko‘proq his qilay… — dedi u, ovozi bo‘g‘iq, ammo buyruqli.

Men asta harakatni kuchaytirdim. Har safar kirishimda u tanasini menga qarshi ko‘tarib, “Ha… ha… o‘sha joy…” deya o‘zini to‘liq ochib borardi. Ko‘zlarimiz to‘qnash kelganida u faqat bir narsani gapirdi:

— Senga o‘zimi berib qo‘ydim... tanamni emas, yuragimniyam... endi qaytishim yo‘q.

Uning bu so‘zlari menga o‘z ichidagi bo‘shliqni to‘ldirayotganimni bildirardi. Bu faqat ehtiros emasdi — bu undan chiqqan yagona iliqlik,