tanlangan ishonch, istak edi.

Tana harakatlari tobora jadal, ammo ohista tebranardi. So‘ng u past ovozda:

— Eshitayapsanmi?.. Bu menman… ovozim… bu tovushlar hech kim eshitmagan... faqat senga tegishli, — deb ohista qichqirib yubordi.

Men uning bo‘yin sohasidan labimni tortmay, har bir harakatda unga titroq bag‘ishlar, u esa butun tanasi bilan menga ko‘milgancha, to‘liq bo‘ysungancha, ich-ichidan kelayotgan ehtirosli, to‘xtovsiz ohanglarda nafas chiqarar edi.

Va nihoyat... u to‘liq qattiq bo‘shashdi. Belimni ikki qo‘li bilan bosib, oyoqlari bilan qattiq qisib, titrab, ko‘zlarini yummasdan, og‘zini ochgancha:
— Aaaaahhh... meni... to‘ldir… — dedi.

Bu ohangda hayajon bor edi. Yurak, tan, ehtiros, joziba va hayotdan chetda qolgan ayolning istagi. Men ham ichiga bo‘shandim. U tanamni bag‘riga tortdi. Ikkimiz jim qoldik. Faqat yuraklarimiz, terimizdagi harorat, hamon tebranayotgan nafaslar gapirardi.

U boshimni bag‘riga bosdi. Ko‘zlari yumuq edi. Nafasi sekin, ammo qoniqqan. U pichirladi:

— Endi har kuni... kechasi... ertalab... xohlayman seni. Bilmadim nimaga... lekin istayman.
Uzoq sukunat edi. Nafaqat atrofda — bizning ichimizda ham jimjitlik hukm surardi. Ammo bu oddiy sukunat emasdi. Bu tanaffus — ikki qalb bir-birini ich-ichidan his qilgan, tanalar uyg‘unlashgan, nafaslar bir ritmda urayotgan paytda bo‘ladigan sukunat edi.

U yelkamga yotib, sekin-sekin barmog‘i bilan ko‘kragimni chizayotgandi.

— Hali hech kim meni bunday… ochib ko‘rmagan. Menga qaramagan emas… meni eshitmagan… — dedi pichirlab.

Men ham indamadim. Faqat boshimni qimirlatib, kafti bilan bilagidan ushlab, bag‘rimga yana bosdim. U o‘zini yo‘qotmagan edi — aksincha, endi topgandi. Ichidagi o‘sha chuqur bo‘shliq — yillar davomida hech kim to‘ldirmagan joy endi iliqlik bilan to‘lib, har bir nafasda o‘zga ohang bilan urayotgandi.

— Qorong‘ilikdan qo‘rqardim, — dedi u sekin. — Lekin sen bilan… endi qorong‘i emas. Sen keldingu... men endi qo'rqmayman.

Shu payt men unga yuzimni burdim. Ko‘zlarimiz to‘qnashdi. Uning kipriklari titrar, lablari yarim ochiq, butun nigohi esa “yana” deb turgandi. Bu ochiq taklif emas — bu yurakdagi istak edi.

Men o‘rnimdan turib, yostiq yonidan ro‘molchasini olib, terlarini ohista artdim. Har bir silashda barmoqlarim uning terisidagi issiqlikka chuqurroq kirib borayotgandek edi. U esa, qo‘llarim harakatiga qarab, tebranar, ko‘zlarini yumib, sekin nafas chiqarardi.

So‘ng... u asta o‘tirib oldi. Sochlarini orqaga tashlab, yelkasi ochilgan holda menga qaradi. Ko‘kraklari sekin harakatlanar, har bir nafasda u menga tanasini emas — o‘zini berayotgandek edi.

— Menga qaragin… — dedi u, ohangida buyruq bilan aralash iltijo. — Men endi sendan boshqasini xohlamayman.

U yonimga cho‘zilib, kaftini yuzimga qo‘ydi. So‘ng kaftini sekin pastga — ko‘kragim, qornim, belim, sonim bo‘ylab sirg‘alay boshladi. Bu harakat erk beruvchi emasdi. Bu: “Sen menga tegishing mumkin” degan ishonch edi.

Men ham kaftimni uning orqasiga olib borib, bellarini siladim. U esa asta tanasini tortdi... va titrab kulib yubordi.

— Uff… nima bo‘layapti menga o‘zi?

— Yashayapsiz, opa… — dedim, yengil jilmayib.

U labini tishladi. Bu safar u kulmadi. Faqat sekin menga yaqinlashdi… va labini labimga qo‘ydi. Bu o‘pish avvalgidek emas edi. Bu endi tanish, ishonchli, chuqur, ichki olamni anglatadigan o‘pish edi.

Va o‘sha holatda… u pichirladi:

— Endi har kecha... kel. Lekin faqat kechasi emas. Kunduziyam. Men seni doim his qilmoqchiman. Hatto yonimda bo‘lmasang ham.

U meni bag‘riga bosdi. U endi o‘zini yashirmasdi. U endi meni yashirmoqchi emasdi.
Tonggi quyosh deraza pardasidan sekin-sekin ichkariga sirg‘alayotgandi. Chiroyli ranglar uy ichiga tushayotgan bo‘lsa-da, ularning oralig‘ida hali kechadan qolgan issiqlik, ter aralash nafaslar bor edi.

Men uning yonidan ketishni hohlanayotgan edim. U ham meni ushlab turgandi. Yonimda yotib, sochlari yelkama-yelka to‘kilib tushgan. U hushyor edi, lekin jim. Ko‘zlari shiftga tikilgan, go‘yoki u yerda nimadir ko‘rayotgandi.

Men labimni uning yelkasiga qo‘ydim. U bir oz titradi. Bu hayajon edi. Endi allaqachon tanish bo‘lib qolgan — tanani emas, qalbni larzaga keltiradigan hayajon.

— Opa… — dedim asta, ovozim past, ammo yuragim baland urayotgandi. — Men ketmayman. Endi istasam, ham ketolmayman.

U yuzini menga burdi. Ko‘zlarida yosh oqgan edi. Bilmadim… bu baxtmi, og‘riqmi… yoki u ikkalasining aralashmasimi?

— U endi mendan boshqasiga qaraysanmi? — dedi kulimsirab. —Mahalladagi talaba qizchalarga qaramagin-a!.

Men bir soniya kulib yubordim. Ammo bu kulgi orqasida bir oz chidamsizlik, bir oz rashk, bir oz chinlik bor edi.

— O‘sha qizlarni hatto tanimayman. Siz esa... menga qaraganingizda hamma narsa jimib qoladi.

U buni eshitib, sekin labini tishladi. U endi so‘zlarda emas, tana harakatlarida gapirardi. Sekin o‘rni bilan ko‘tarilib, peshtaxtadagi ro‘molini oldi. Ustiga ilib, boshini bir oz egdi.

— Men hozir oshxonaga tushaman. Bolalar uyg‘onmasidan nonushta tayyorlay. Sen… hozircha yot, dam ol.

Bu iltifotli, ammo qat’iy ohangda aytilgan edi. Men qarshilik qilmadim. Faqat orqasidan qarab qoldim.

U eshikdan chiqqach, xonada yana o‘sha kecha nafaslari, ter va issiqlik hidi qolgan edi. Men o‘rnimda yotib, shiftga qaradim. Shunday hissiyot bor edi: men bu uydan chiqib ketsam — endi hech qachon o‘zim emasman.

Yarim soatlardan so‘ng, oshxonadan go‘shtli tuxumning qizib pishayotgan hidi keldi. Idish-tovoq tovushlari, choynakning pishqirishi — oddiy hayotga qaytgan ovozlar. Ammo men hali ham kechadan chiqmagandim.

Men kiyinib, sekin pastga tushdim. Oshxona yonidan o‘tayotib, eshigi yarim ochiq ekanini ko‘rdim. U orqasi bilan turgandi. Tana harakati ohangida ko‘z bilan ko‘rib bo‘lmas darajada joziba bor edi. Xuddi bilib turib shunday harakat qilayotgandek. Balki shundaydir?

Men eshik tirqishidan sekin qarab turdim. U bir zum to‘xtadi. Keyin… orqasiga sekin qaradi. Va jilmaydi.

— Sen hali ketmadingmi?

— Ketishimni xohlaysizmi?

U ko‘zlarini bir oz qisib qaradi. So‘ng yana gaz o'choqdagi qozonga qarab yuzini burdi.

— Men o‘zimdan ketishni istamayapman, — dedi.

Va bu gapdan keyin, yuragim yana urdi. Endi faqat kechasi emas, bu his kunduzi ham yashayotgan, tarqalayotgan, ichimizdagi harorat kunduzi ham susaymasdan, aksincha, o‘chmasdan davom etayotgan edi.
Eshik tirqishidan ko‘rganim va uning: “Men o‘zimdan ketishni istamayapman” degan gapi... yuragimda bir narsa uzilgandek bo‘ldi. Bu so‘z oddiy emasdi. Bu, men kutgan jasorat edi. Aytilmagan, lekin lablar orasidan silliq chiqqan chaqiriq edi.

Oshxonaga kirdim. Xuddi hech narsa bo‘lmagandek, u panjara oldida turgancha tuxumni qoshiq bilan aylantirar, choynak yonida choy damlar, xuddi meni ko‘rmagandek davom etardi. Faqat bir marta — ko‘z qiri bilan menga qaradi. Yetarli edi.

Men orqasidan sekin borib, stolga suyandim. Ko‘ksim gupillab urayotgandi. Ko‘zim uning beli, yengil silkinayotgan chiroyli sonlari, kalta xalat tagidan