ko‘z ilg‘aydigan tizzalari atrofida adashib yurardi. Na tuzatdim, na uzrim bor edi. Men istardim uni.

— Yordam kerakmi? — dedim astalik bilan, ammo ohangimda gapdan ko‘ra niyat ko‘proq edi.

U sekin orqasiga qaradi. Kulimsiradi. Lekin javob bermadi. Faqat yonidagi stakanni uzatdi.

Men uni olarkanman, qo‘lim uning qo‘liga tegdi. To‘xtamadi. U ham qochirmadi. Bir necha soniya... shunchaki bir stakanni olishdan ko‘ra ko‘proq narsa o‘tib ketdi shu daqiqada.

— Bolalar hali uyg‘onmagan, — dedi u. So‘zi bemani emasdi. Bu... imkoniyat haqida eslatma edi.

— Unda... — dedim men, nafasimni chuqur olib. — Hali biroz... sizga qaray olamanmi?

U seskanmadi. Faqat qoshlari bir oz ko‘tarildi. Va labining bir chetida o‘sha mashhur jilmayish — bilaman, o‘zimga qaratilgan.

U tovoqdagi tuxumni o‘chirdi, gaz o'choqni yuvib qo‘ydi. Hammasi sekin, xotirjam... lekin nima bo‘layotganini u ham bilardi, men ham.

Men orqamga o‘girildim, yelkalarimda uning harorati bor edi. Yopishgan xalatining ostidan har bir harakatini ko‘zlarim bilan his qilar, lekin ovoz chiqarmasdim.

U yonimdan o‘tdi. Qo‘llari kaftimga bexos tegib o‘tdi. Va u endi zinapoya tomonga yurdi. Xuddi menga: "Agar istasang, bilasan qayerga borishimni", degandek.

Men jim qoldim. Ammo yuragim gapirar, yurishlarim unga ergashardi.

U zinapoyadan sekin ko‘tarildi. Xonasi tomon. Men ortidan asta yurdim. Har bir qadami… meni ichkariga chorlayotgandek edi.

Eshik yarim ochiq edi. U ichkarida… deraza yonida turardi. Orqasini menga burib turardi. Sochlarini yechib, sekin ro‘molini stolga qo‘ydi. Va men kirganimni bildi. Biroq ortiga qaramadi.

Men eshikni yengil yopdim.

Xonada jimlik. Nafaqat tovushsiz, balki so‘zsiz tushunarli bo‘lgan og‘ir, ammo shirin jimlik. Bu jimlikda hayajon, xavotir, ishtaha va bir oz... jasorat bor edi.

Men sekin uning orqasidan yaqinlashdim. Nafasim yelkasiga tegdi. U seskanmadi. Faqat boshini bir oz egdi. Bu rozilik edi.

Qo‘limni yelkasiga qo‘ydim. Yengilgina. U ko‘zlarini yumdi.

Bu hozircha hech narsa emas edi. Lekin hammasi shu yengil tegishdan boshlanganini biz ikkalamiz ham bilardik.

Va men uning qulog‘i ostiga pichirlab dedim:

— Men sizni istayapman... opa.