Kech kuz edi. Osmonni qora bulutlar qoplagan, mayin yomg'ir tomchilari hovlining eski tut daraxti barglariga urilib, sokin kuy chalardi.
Jahongir mashinasini hovliga kiritar ekan, yuragi g'alati bezovta edi. So'nggi haftalarda ish bilan band bo'lib, uyidagilar bilan deyarli gaplashishga ulgurmagandi.
Uy eshigini ochishi bilan onasining mayin ovozi eshitildi.
— Keldingmi, bolam?
Jahongir jilmayishga harakat qildi.
— Ha, oyi.
Onasi har doimgidek dasturxon yozib qo'ygan, issiq oshning hidi butun uyni tutgandi.
Ammo bu oqshom nimadir boshqacha edi...
Onasining nigohida g'am bor edi.
Jahongir bunga e'tibor bermoqchi bo'ldi, ammo indamadi.
...
Tun yarmiga yaqin hamma uxlab qoldi.
Faqat Jahongirning ko'ziga uyqu kelmasdi.
Yomg'ir ovozi, derazaga urilayotgan shamol va ichidagi tushunarsiz hislar uni bezovta qilardi.
U hovliga chiqdi.
Oy bulutlar orasidan asta ko'rina boshlagan edi.
Shu payt ortidan eshik g'ichirladi.
Onasi ham tashqariga chiqib, uning yoniga keldi.
— Sovuq ekan...
Jahongir indamadi.
Ikkalasi ham uzoq vaqt sukut saqlashdi.
Nihoyat onasi sekin gap boshladi.
— Ba'zan odam ichidagi dardni hech kimga aytolmaydi...
Jahongir onasiga qaradi.
— Nima bo'ldi, oyi?
Onasi boshini egdi.
— Hech narsa... shunchaki charchadim...
Yengil shamol onasining ro'molini hilpiratib o'tdi.
Jahongir yelkasidagi kurtkasini yechib, onasining yelkasiga yopdi.
Onasi boshini ko'tarib unga qaradi.
Ko'zlarida minnatdorlik va iliqlik bor edi.
— Rahmat, bolam...
Jahongir faqat jilmaydi.
O'sha tun ikkalasi ham uzoq suhbatlashishdi.
Bolalik xotiralari...
Otasi haqida...
Hayotdagi armonlar...
Va har bir so'z ularning qalbidagi og'irlikni ozgina bo'lsa ham yengillatardi.
Tong otayotganida osmon musaffo tortgan, yomg'ir ham tinib qolgan edi.
Jahongir ichida bir narsani his qildi.
Ba'zan insonni davolaydigan narsa baland gaplar emas...
Samimiy suhbat va yaqin insonning mehridir